منوچهر كردى بدين پيش دست * نكردى برين بر دل خويش پست يكى چاره بايد كنون اندرين * كه اين بد بگردد ز ايران زمين چنين گفت پس طوس با مهتران * كه اى رزم ديده دلاور سران مر اين بند را چاره اكنون يكيست * بسازيم و اين كار دشوار نيست هيونى تكاور بر زال سام * ببايد فرستاد و دادن پيام كه گر سر به گل دارى اكنون مشوى * يكى تيز كن مغز و بنماى روى مگر كو گشايد لب پندمند * سخن بر دل شهريار بلند بگويد كه اين اهرمن داد ياد * در ديو هرگز نبايد گشاد مگر زالش آرد ازين گفته باز * و گرنه سر آمد نشان فراز سخنها ز هر گونه بر ساختند * هيونى تكاور برون تاختند رونده همى تاخت تا نيمروز * چو آمد بر زال گيتى فروز چنين داد از نامداران پيام * كه اى نامور با گهر پور سام يكى كار پيش آمد اكنون شگفت * كه آسانش اندازه نتوان گرفت برين كار گر تو نبندى كمر * نه تن ماند ايدر نه بوم و نه بر يكى شاه را بر دل انديشه خاست * بپيچيدش آهرمن از راه راست برنج نياگانش از باستان * نخواهد همى بود همداستان همى گنج بىرنج بگزايدش * چراگاه مازندران بايدش اگر هيچ سر خارى از آمدن * سپهبد همى زود خواهد شدن همى رنج تو داد خواهد بباد * كه بردى ز آغاز با كىقباد تو با رستم شير ناخورده سير * ميان را ببستى چو شير دلير كنون آن همه باد شد پيش اوى * بپيچيد جان بدانديش اوى چو بشنيد دستان بپيچيد سخت * تنش گشت لرزان بسان درخت همى گفت كاوس خود كامه مرد * نه گرم آزموده ز گيتى نه سرد كسى كو بود در جهان پيش گاه * برو بگذرد سال و خورشيد و ماه كه ماند كه از تيغ او در جهان * بلرزند يك سر كهان و مهان نباشد شگفت ار به من نگرود * شوم خسته گر پند من نشنود و رين رنج آسان كنم بر دلم * از انديشهء شاه دل بگسلم نه از من پسندد جهان آفرين * نه شاه و نه گردان ايران زمين شوم گويمش هرچ آيد ز پند * ز من گر پذيرد بود سودمند وگر تيز گردد گشادست راه * تهمتن هم ايدر بود با سپاه پر انديشه بود آن شب ديرباز * چو خورشيد بنمود تاج از فراز كمر بست و بنهاد سر سوى شاه * بزرگان برفتند با او به راه خبر شد بطوس و بگودرز و گيو * برهّام و گرگين و گردان نيو كه دستان بنزديك ايران رسيد * درفش همايونش آمد پديد پذيره شدندش سران سپاه * سرى كو كشد پهلوانى كلاه چو دستان سام اندر آمد بتنگ * پذيره شدندش همه بىدرنگ برو سركشان آفرين خواندند * سوى شاه با او همى راندند